Maria Natacha Nicora

De Argentijnse Maria Natacha Nicora studeerde klassieke n hedendaagse dans in haar thuisland, woont sinds ‘97in België en verdeelt haar tijd tussen dans, theater en performance. Ze werkte o.a. met Les Ballets C de la B (Allemaal Indiaan van Platel & Sierens), Manah De Pauw (Aphromorphosis, Good Habits, Het Lichaamshof), Einat Tuchman (Normosis), Anne Thuot en diverse gezelschappen in Frankrijk, Uruguay en Argentinië.

Zelf maakte ze o.a. Cronopios sin famas (2002), Calamar- a - te (2003), Solo - Sola? (2005) and  Übernatürliche Pizza (2012).

Nu werkt ze voor het eerst bij kunstencentrum BUDA aan een nieuwe theatervoorstelling: UFF.

 

Ik zag mijn moeders kanker, een even schaamteloze metamorfose als Kafka’s kakkerlak.
In drie maanden wordt het één puinhoop! Huid die explodeert, organen die imploderen en uitzaaien en deze levend wezen een compleet andere vorm bezorgen.
En ik vroeg me af… Is dit ‘ding’ nog altijd een mens?
Ja, de persoon die hier ligt, en niet langer kan praten, wandelen, kijken, kakken of eten, en met moeite kan ademhalen, is nog altijd mijn moeder.
En nog altijd een mens.
Hoe erg kunnen we veranderen en toch ‘onszelf’ blijven?
Wat is het einde van de metamorfose?
Waar ligt de grens van het menselijke?

 

 

ENG

 

Maria Natacha Nicora was born in Argentina studied classical and contemporary dance. Since 1997 she lives in Belgium and builds a career between dance, theater and  performance. She worked with Les Ballets C de la B, (Allemaal Indiaan by Alain Platel and Arne Sierens), Manah De Pauw (Aphromorphosis, Good Habits, Het Lichaamshof), Einat Tuchman (Normosis), Anne Thuot and different companies in France, Uruguay and Argentina.

She created Cronopios sin famas (2002), Calamar- a - te (2003), Solo - Sola? (2005) and  Übernatürliche Pizza (2012).

Now she works at arts centre BUDA for the first time to create a new theatrepiece: UFF.

 

I saw my mother's cancer, the metamorphosis without shame as the cockroach in Kafka.
In three months everything is messed up! Skin explodes, organs implode and spread - giving a completely different form to that human being.
And I wondered ... This "thing" is still a human being?
Yes, this person lying there, this person can no longer talk, walk , look , shit , eat and barely breathing, is still my mother.
And still a human being.
How far can we change and remain "ourselves"? What is the end of this metamorphosis?
Where is the limit of the human?

De Argentijnse Maria Natacha Nicora studeerde klassieke n hedendaagse dans in haar thuisland, woont sinds ‘97in België en verdeelt haar tijd tussen dans, theater en performance. Ze werkte o.a. met Les Ballets C de la B (Allemaal Indiaan van Platel & Sierens), Manah De Pauw (Aphromorphosis, Good Habits, Het Lichaamshof), Einat Tuchman (Normosis), Anne Thuot en diverse gezelschappen in Frankrijk, Uruguay en Argentinië.

Zelf maakte ze o.a. Cronopios sin famas (2002), Calamar- a - te (2003), Solo - Sola? (2005) and  Übernatürliche Pizza (2012).

Nu werkt ze voor het eerst bij kunstencentrum BUDA aan een nieuwe theatervoorstelling: UFF.

 

Ik zag mijn moeders kanker, een even schaamteloze metamorfose als Kafka’s kakkerlak.
In drie maanden wordt het één puinhoop! Huid die explodeert, organen die imploderen en uitzaaien en deze levend wezen een compleet andere vorm bezorgen.
En ik vroeg me af… Is dit ‘ding’ nog altijd een mens?
Ja, de persoon die hier ligt, en niet langer kan praten, wandelen, kijken, kakken of eten, en met moeite kan ademhalen, is nog altijd mijn moeder.
En nog altijd een mens.
Hoe erg kunnen we veranderen en toch ‘onszelf’ blijven?
Wat is het einde van de metamorfose?
Waar ligt de grens van het menselijke?

 

 

ENG

 

Maria Natacha Nicora was born in Argentina studied classical and contemporary dance. Since 1997 she lives in Belgium and builds a career between dance, theater and  performance. She worked with Les Ballets C de la B, (Allemaal Indiaan by Alain Platel and Arne Sierens), Manah De Pauw (Aphromorphosis, Good Habits, Het Lichaamshof), Einat Tuchman (Normosis), Anne Thuot and different companies in France, Uruguay and Argentina.

She created Cronopios sin famas (2002), Calamar- a - te (2003), Solo - Sola? (2005) and  Übernatürliche Pizza (2012).

Now she works at arts centre BUDA for the first time to create a new theatrepiece: UFF.

 

I saw my mother's cancer, the metamorphosis without shame as the cockroach in Kafka.
In three months everything is messed up! Skin explodes, organs implode and spread - giving a completely different form to that human being.
And I wondered ... This "thing" is still a human being?
Yes, this person lying there, this person can no longer talk, walk , look , shit , eat and barely breathing, is still my mother.
And still a human being.
How far can we change and remain "ourselves"? What is the end of this metamorphosis?
Where is the limit of the human?

In residentie: