Danny Neyman (BE)

Danny Neuman werd in ’86 geboren in New York en groeide op met turnen, figuurschaatsen en klassieke piano. In 2007 startte hij zijn danstraining. Momenteel schrijft, vertaalt, danst en choreografeert hij en is tegelijk ‘piraat psycho-analist’. Hij haalde een Bachelor Filosofie en Literatuur in Tel Aviv en deed een post-master in performance aan a.pass. Hij werkte o.a. met Arkadi Zaides, Public Movement, Noam Partom en Mette Ingvartsen (en was de voorbije NEXT in Budascoop te zien met 7 Pleasures van Mette).

Danny woont en werkt in Antwerpen.

Bij kunstencentrum BUDA werkt hij aan Helsinki, een ‘one-man spoken-word work-in-progress’ dat speelt met subjectieve polyfonie en taal op drift. Een vanzelf groeiend aantal tekstfragmentjes wordt live bij elkaar gevoegd en uit elkaar gehaald, half willekeurig, tot breekbare, ongrijpbare betekenistapijten. Helsinki is enkel stem, maar opent ruimte voor visuele verbeelding…

 

Helsinki is te zien op do 6.10 en vr 7.10 in Budatoren i.k.v.  Buda Vista #9. Meer info: hier

 

ENGLISH

Danny Neyman (born 1986 New York) is a writer, translator, dancer, choreographer and "pirate psychoanalyst". He has a bachelor's degree in Philosophy and Literature from Tel Aviv University and is currently doing his post-master in performance studies with a.pt/a.pass (Brussels). Danny has worked with Yasmeen Godder, Arkadi Zaides, Public Movement, Eran Shanny, Noam Partom and Mette Ingvartsen. He was part of Mettes team for 7 Pleasures during Next in Budascoop. He lives and works in Antwerp.

At BUDA he’ll be working on Helsinki, a one-man spoken-word work-in-progress that experiments with subjective polyphony and language drift. Ever-multiplying text fragments are live-edited together in a half-random process to create fragile illusive tapestries of sense. Consisting purely of voice, the performance opens a space for the release of the visual, while playing on abstractions of cinematographic qualities.

Insisting on an openness to the mundane and the everyday, the project avoids conceptual allegiances and the confinements of theme, narrative or the singular subject, in favor of a fidelity to the fragmentary disorientation of contemporary life. The texts for the project have been produced in a prolonged period of writing and language-hoarding within and without the times and spaces of everyday life: transcriptions of dinner conversations, journal entries, fragments of books read, sex chats, slices of fiction, everyday anecdotes, flashes of psychoanalytic sessions, youtube excerpts, bits and pieces of worldly knowledge and so on. "Documentary" and "confessional" texts are jumbled with total made-up lies and fiction, micro is mixed in vertigo with macro and the subject of utterances is constantly sliding. A rubble of words piled together and shuffled live, suspending causality and context, and provoking a resonance of isolations and a subtle reconsideration of what listening could mean.

In residentie: