De film speelt zich voornamelijk af in grauwe, vochtige kelders onder een flatgebouw, waarin apathische mensen een schimmig, dierlijk primitief bestaan leiden. Soms wordt de apathie doorbroken door wreedheden en smijt men met elkaar als zandzakken. In deze wereld heeft het menselijk leven geen waarde. Als de protagonist Raskolnikov bijna gewurgd wordt door een potige kerel, kijken omstanders geamuseerd toe.
Deze wereld heeft geen toekomstperspectief, reden waarom een groot aantal mensen zelfmoord pleegt door in een trappenhuis over de balustrade te springen. Ook zien we Raskolnikov op het randje staan, maar net voordat hij zal gaan springen, trekt hij zich terug.  Sokoerov slaagt er uitstekend in zijn angsten om te zetten in een uiterst benauwende film. Prachtig is het kleurgebruik: veel bruintinten, afgewisseld met een grauw zwart-wit en soms pastelachtige kleuren. Prachtig zijn de regelmatige flarden van Mahlers tragische 'Kindertoterlieder'. In Mahler herkent Sokoerov ongetwijfeld een verwante ziel. Niet alleen vond ook deze componist de oplossing voor het levensdrama na lang zoeken in de religie, maar evenals Sokoerov koesterde ook hij een bijna religieuze opvatting over het kunstenaarsschap. Whispering pages is Sokoerovs diagnose van een doodzieke natie. (vrij naar De Filmkrant)