Nasser Ali Khan kent wereldfaam als violist, maar heeft nu - anno 1958 - alle levenslust verloren. De liefde van zijn leven herkende hem in de straten van Teheran niet en de viool die hem beroemd maakte is onherstelbaar vernield en onvervangbaar.

Hij komt zijn bed niet meer uit en ergens tussen droom, fantasie en vergetelheid krijgt hij flashbacks naar zijn kindertijd, maar ook flashforwards naar de toekomst van zijn kinderen.

Net als bij Persepolis werkt de combinatie van humor en ernst hier wonderwel en hun visuele flair bewijst dat beide regisseurs zowel animatie als fictie aankunnen.

De Pers

DE MORGEN ***
Het mooiste aan Poulet aux prunes is dat wat begint als een donkere fabel eindigt in een poëtische tragedie met klassieker allures over onmogelijke liefde.

DE STANDAARD ****
Er waren ooit twee striptekenaars die films maakten: was me dat even een goeie zaak voor filmliefhebbers.

COBRA
Een nostalgische fabel over muziek en liefde, verteld met een ongeëvenaarde visuele flair. Mede door de veelvuldige voice-over en de kruisbestuiving tussen realiteit en fantasie kunnen we ‘Poulet aux Prunes' nog het best vergelijken met de superhit ‘Le fabuleux destin d'Amélie Poulin'. Laten we het gemakkelijkheidshalve een ‘Amélie Poulain' voor venten noemen