De keuze voor de Vlaamse mystica Hadewijch (13e eeuw) als titel en als inspiratiebron voor een nieuwe film is niet verrassend. Bruno Dumont, van opleiding filosoof, is sterk geïnteresseerd in de Vlaams-Nederlandse cultuur, en zijn beeldentaal is o.m. beïnvloed door het Vlaams expressionisme. Het weekblad Humo schreef n.a.v. zijn speelfilmdebuut: "De meest Vlaamse cineast komt uit Noord-Frankrijk."
De film vertelt het verhaal van Céline, de dochter van een diplomaat in Parijs. Onder de kloosternaam Hadewijch is zij een gedreven novice in een klooster in Frans-Vlaanderen, maar zij wordt door moeder overste weggestuurd wegens haar blinde, extatische geloof. Terug in Parijs, waar zij opnieuw studeert, maakt deze romantische, stoïcijnse en ontgoochelde jonge vrouw kennis met Khaled en Nassir, en die relatie brengt haar af van het rechte pad. Een compromisloze film die op het international filmfestival van Toronto de prijs voor de beste film won volgens de vakjury.  

De pers

Net als zijn vorige films trekt Hadewijch plechtstatig voorbij als een uitgepuurd metafysisch ritueel à la Robert Bresson. Het is er echter wel één dat even cryptisch als chaotisch eindigt met een climax waar geen touw aan vast te knopen valt. Daarenboven doet de Franse relneef onderweg provocerend weinig moeite om raciale stereotypen te nuanceren, waarbij de islamitische personages afwisselend worden gecast als stelende straatboefjes en fanatieke would-be terroristen.
De zoveelste stunt van een onverbeterlijke agent provocateur? Of een hoogst persoonlijke reflectie over spiritualiteit gone bad? Eén ding is zeker: met die Dumont ben je - godzijdank - nooit klaar. (Knack)